ฤดูกาลนี้ลูกทุ่มไกลกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง ร้อนแรงจนแทบเป็นหนึ่งในอาวุธลับของหลายทีมในพรีเมียร์ลีก ทั้งที่เมื่อก่อนแทบจะเป็นเอกลักษณ์ของ “โทนี่ พูลิส – สโต๊ก ซิตี้” เท่านั้น แต่ปัจจุบันทุกทีมแทบใช้มัน… และใช้งานได้ผลเป็นเรื่องเป็นราวด้วย!
แค่ผ่านมา 11 นัดของฤดูกาล 2025-26 ก็มีประตูจากลูกทุ่มแล้วถึง 12 ลูก เทียบกับทั้งฤดูกาลก่อนที่ยิงจากจังหวะทุ่มได้ 20 ประตู ถือว่าอัตราการเกิดประตูเพิ่มขึ้นแบบเห็นชัด
ค่าเฉลี่ยระยะทุ่มก็ยาวขึ้นตามกัน—จาก 16.5 เมตรเมื่อสองปีก่อน → 16.7 เมตร → และปีนี้พุ่งถึง 18.6 เมตร เกือบแตะเกณฑ์ “ทุ่มไกล” ของ Opta ที่ตั้งไว้ที่ 20 เมตรเลยทีเดียว
มาดูกันว่าใครคือ “เจ้าพ่อทุ่มไกล”, สนามไหนเหมาะสุด และแท็กติกย้ายป้ายโฆษณาของซันเดอร์แลนด์มันได้ผลจริงไหม?
ไมเคิล คาโยเด – อาวุธหนักของเบรนท์ฟอร์ด
คาโยเดคือคนที่พุ่งขึ้นมาโดดเด่นที่สุดปีนี้ กับผลงาน 54 ครั้ง จากการทุ่มไกลในแค่ 11 นัด มากที่สุดในลีก เหนือกว่า
- นอร์ดี้ มูกีเล่ (ซันเดอร์แลนด์) – 46
- คริส ริชาร์ดส์ (คริสตัล พาเลซ) – 29
ที่น่าสนใจคือ เขามี ค่าเฉลี่ยระยะทุ่มไกลมากที่สุดในพรีเมียร์ลีก – 33.2 เมตร
ส่วนอันดับสองคือ ลูคัส แบร์กวอลล์ (สเปอร์ส) – 30.6 เมตร
ถึงแม้คาโยเดจะเป็นตัวหลัก แต่มีเพื่อนร่วมทีมที่ทุ่มได้ไกลกว่าเขาอีก—มาธิอัส เจนเซ่น เคยกดสูงสุดถึง 45.4 เมตร ในนัดเจอกับฟอเรสต์ และ 42.7 เมตร ที่เซลเฮิร์สต์พาร์ก
ฤดูกาลนี้เบรนท์ฟอร์ดทำประตูจากลูกทุ่มไปแล้ว 3 ลูก (ฟาบิโอ คาร์วัลโญ่, ดาโง อูอัตตาร่า, เควิน ชาเด) ทำให้เป็นหนึ่งในทีมที่ใช้ลูกทุ่มเป็นอาวุธจริงจังที่สุด
สนามไหนเหมาะที่สุดกับการทุ่มไกล?
แม้เบรนท์ฟอร์ดจะมีสถิติเด่น แต่สถิติทุ่มที่ไกลที่สุดในพรีเมียร์ลีกฤดูกาลนี้ไม่ใช่ของพวกเขา
แต่เป็นของ โรดริโก โกเมส (วูล์ฟส์) ที่ทุ่มได้ไกลถึง 46.1 เมตร ใส่เอฟเวอร์ตัน
ที่น่าสนใจ—ขนาดสนามไม่ได้มีผลมากนัก
แม้บางสนามมีขนาดเล็ก เช่น
- แอนฟิลด์
- เครเวน ค็อตเทจ
- เซลเฮิร์สต์ พาร์ก
- สแตมฟอร์ด บริดจ์
แต่ระยะทุ่มยังสูงอยู่ แปลว่า เทคนิคผู้เล่นสำคัญกว่าตัวสนาม
ทริคขยับป้ายโฆษณาของซันเดอร์แลนด์… ได้ผลจริงไหม?
หนึ่งในวิธีขัดแข้งทีมที่ทุ่มไกลได้เก่งคือ “ลดพื้นที่วิ่งช่วยส่งแรง”
ซันเดอร์แลนด์ทำแบบนั้นเป๊ะในเกมที่พบอาร์เซนอล—ขยับป้ายโฆษณาเข้าใกล้เส้นมากขึ้น
โธมัส กรอนเนมาร์ค (โค้ชทุ่มชื่อดัง) ให้ความเห็นว่า:
“ถ้าพื้นที่วิ่งน้อยลง ก็ส่งแรงไกลได้น้อยลง… มันคือเกมจิตวิทยาเช่นกัน”
แต่ผลลัพธ์ของซันเดอร์แลนด์ไม่ค่อยต่างจากเดิมมาก เพราะแม้ป้ายจะถูกเลื่อนเข้ามา ระยะทุ่มเฉลี่ยในเกมเจออาร์เซนอลยังเพิ่มเป็น 28.6 เมตร (สูงสุดของสนามในฤดูกาล)
สิ่งที่เปลี่ยนจริงคือ—จำนวนครั้งที่ทีมกล้าทุ่มไกลลดลง
จาก 10 ครั้ง (วูล์ฟส์) และ 8 (เอฟเวอร์ตัน) เหลือแค่ 5 ครั้งตอนพบอาร์เซนอล
สรุปคือ
การขยับป้ายช่วยลด “ความถี่” ในการทุ่มไกล
แต่ไม่สามารถลดระยะทุ่มของผู้เล่นที่แข็งจริงได้
About the Author
